De langste dag van Snavel

Het is heet en Snavel bestaat drie weken. Het komt er hier op aan om een overzicht te geven van onze activiteiten en daarbij stilistisch onze afkeer van de middelmaatsmachine voelbaar te maken, zonder te vervallen tot arrogant gebazel. Onze uitgeverij staat weliswaar niet voor het primaat van het ornamentele, we geloven wel in het belang ervan.

We hebben al een aantal manuscripten ontvangen. Ik moet wennen aan de rol van strenge beoordelaar en ervaar een milde vorm van impostersyndroom. Gelukkig is ons motto “Eigenzinnig, grappig en bewogen” zowel voor de auteur zelf als voor ons een adequate leidraad die de ongeschiktheid van schrijfsels, het beruchte “past niet in het fonds” op neutrale wijze evident maakt, zodat we niemands gevoelens kwetsen of een tirade ontlokken die gericht is tegen ons vermogen om over hen te oordelen.

Welke manuscripten we hebben ontvangen is uiteraard vertrouwelijk. Wel kan ik verklappen dat we geen grote slush pile hebben leggen en inderdaad – zoals op deze website staat – vrijwel onmiddellijk op alle inzendingen reageren.

Ik heb zelf een manuscript afgerond en aan de redacteur van snavel voorgelegd. Er bestaat dus een reële kans dat dit wordt afgewezen door mijn eigen uitgeverij, wat ik een interessante performance zou vinden die ik in dat geval als zodanig zal presenteren. Je bent eigenzinnig of je bent het niet. Het stoort me dat “eigenzinnig” een tandeloos modewoordje is geworden en men niet weet hoe snel men nieuwe lijntjes moet trekken om binnen te kleuren.

Snavel: de Podcast

We hebben al 5 afleveringen opgenomen, steeds met veel plezier en tevredenheid. Dit vind ik heel leuk om te doen. Marijke van Thielen, Serge van Duijnhoven, Han van der Vegt en Rob van Essen waren allemaal prettige gasten. Het format van schrijversinterviews van ongeveer een half uur bevalt me. Ik wil met de podcast de menselijke verbeelding vieren: bij elk gesprek voel ik een saamhorigheid tegen de kilte van de middelmatigheidsmachine en de mannetjes die die aan ons opdringen – zelfs als mijn gesprekspartner bekennend nihilist is.

Ik neem de podcast het liefst bij mij thuis op en nodig mijn gast dan uit voor een lunch, tijdens welke we de opname nabespreken en meer in het algemeen kruimels uit het literaire leven delen. Maar ik ga ook graag met mijn Blue Yeti-microfoon schrijvers bezoeken. Suggesties van schrijvers die je graag in mijn podcast zou willen horen zijn van harte welkom!

Verdienmodel

Hopelijk ligt het er niet te dik bovenop dat het me ook te doen is om meer zichtbaarheid. Wie zichtbaar is heeft meer mogelijkheden. Dat is – is deze oprechtheid eigenzinnig in Nederland? – het ‘verdienmodel’ van snavel: dat mensen die ooit door de podcast of een sociale media-actie van mij gehoord hebben privélessen poëzie willen (af)nemen. Dat mensen me klusjes geven: schrijven, vertalen, Duitse, Nederlandse of Engelse les geven, websites verbeteren, presenteren, boeken ontwerpen, lezingen geven, enzovoorts. Wie dit leest mag mij daar ook voor benaderen, zodat we als uitgeverij niet afhankelijk worden van subsidies en liefdadigheid.

Ik zeg geen ‘nee’ tegen een lekker winstgevend manuscript dat bij snavel past. Dromen op biervieltjes is belangrijk! Ik visualiseerde ’s anderendaags drie pilaren met boeken met een grondvlak van een vierkante meter, reikend tot aan het plafond. Samen zijn dat ongeveer 30.000 boeken. Dat zou een ton winst moeten zijn. That’s how it goes, zou Kurt Vonnegut zeggen. Dat is net genoeg voor een kleine, zuinige uitgeverij.

30.000 Boeken is een lekker grote oplage. In de literatuur waart een zeurderig spookje rond dat jeremieert over de onmogelijkheid van zulke verkoopcijfers. Ja, Gort en Gerritsen kunnen dat, maar wij toch niet?

Enerzijds wil ik dat zeurderige bedelven onder een vrolijke bulderlach; anderzijds willen we alleen werk uitgeven waar we zelf van gaan stralen.

Buitenland

We hebben bewust gekozen voor de domeinnaam snavel.eu. Ik heb in de vroege jaren 2000 lange tijd in Berlijn gewoond en mijn vrouw, de ontwerper van snavel, komt uit Zuid-Korea. We zijn dus ook op zoek naar literatuur in andere talen, die we al dan niet in een door ons verzorgde Nederlandse vertaling uitgeven. Dat, en niet die hele billenknijperij, is het soort grensoverschrijdend gedrag dat een kleine uitgeverij zich kan permitteren.

In de zomervakantie gaan we zelf naar Zuid-Korea. De podcast loopt gewoon door en er kunnen altijd manuscripten worden ingestuurd.