De eerste dagen van snavel
Het betaamt om overpeinzingen over de prille uitgeverij snavel, die het fragiele nestkuiken kortstondig met een even kwetsbaar pluis bedekken, te beginnen met een ongebruikelijke, met vogelmetaforen doordesemde, volzin te beginnen. Donsveertjes. Fluff.
De eerste dagen van snavel waren een genoegen. Ik had de handelsnaam Uitgeverij snavel bij de kvk geregistreerd (dat kan gewoon online in een handomdraai. Zo hoort het – als alles voor ondernemers zo eenvoudig was zou het land er veel beter aan toe zijn.
Op 31 mei kwam de tweede episode van snavel: de podcast online (met Serge van Duijnhoven) en publiceerde Jace van de Ven op Brabant Cultureel een mooi portret van mijn persoon. We publiceerden we een introductievideo. Dat was de mediastrategische timing voor snavel, waarmee we, vanuit een sentiment dat het midden houdt tussen Spielerei en innerlijke noodzaak, onszelf in de markt hebben gezet als onafhankelijke uitgeverij.
Op 1 juni waren we gewoon begonnen.
Transparantie
Ik bezondig me graag aan het cliché dat we dinge anders willen gaan doen. Eén van die dingen is de transparantie. We geven auteurs volledige inzage in alle financiën en over alles valt te spreken. Mijn doel met snavel is niet commercieel succes. Ik wil er zichtbaar mee worden, zodat ik klanten en leerlingen kan vinden die mij centjes geven.
Wat doen we nog meer anders? Flauwe humor zoals de Eend-Bolero van Maurice Snavel. Onszelf niet te serieus nemen: die hele gedoe is een frivole tussenstop op onze reis richting de vergetelheid..
Op de tweede dag ontvingen we al een manuscript. En ik heb daadwerkelijk de auteur onmiddellijk uitgenodigd voor een Bourgondische lunch op de burelen van snavel. Aanstaande woensdag gaan we over het werk spreken. Dat is geen loos gesnater!
Het is echt. Die echtheid is natuurlijk slechts een betere, want gedeelde, illusie dan wat voorheen was. Het bestaat in de verbeeldingswereld van andere mensen en gaat daar verbindingen aan met eiders, woerden en futen. Daar nest het zich in de culturele bedding naast Donald Duck en Alfred. J. Kwak. Wat voor levensvorm is ‘uitgeverij’? Zij houdt zich bezig met het geregel dat nodig is om de informatie in boeken door te geven, zoals het koolstofgebaseerde leven de organisatie is om dna door te geven.
Alles in dienst van de verbeelding. Lang leve de magie van een wereld die we kunnen begrijpen tussen twee kaften gevat, zonder afleidingen en satellieten en piepjes.
Pathos
Het zal op een mislukking uitlopen en onbeduidend zijn. De vraag is: hoe onbeduidend. Die wijsheid, die op het tweede gezicht opgewekt stemt, is het product van de wijsheid van mijn vroege ouderdom en een familielid dat mijn Errungenschaften consequent met negativiteit heeft besprenkeld, alsof ik mijn territorium maar niet mag uitbreiden. “Als je voor een dubbeltje geboren bent, word je nooit een kwartje”, lijkt die te denken, maar ik ben te slim om het logenstraffen daarvan tot levensmotto te verheffen.
Er is een fijne lijn tussen opbeurende zelfspot en destructieve zelfsabotage – mensen die een van deze diagnoses bij je stellen, wensen je dit doorgaans ook onbewust toe.
Op de derde dag van snavel liet ik een vriendenexemplaar drukken van mijn eigen manuscript Een spel in een spel in een spel, zo socialiseren wij de laatste redactieronde. Wanneer de andere medewerkers van snavel er positief over zijn, zal snavel het boek uitgeven (in september verwacht). Afgewezen worden door je eigen uitgeverij is voor de goede verstaander overigens een lebensbejahende gebeurtenis. Het herinnert me aan een vriend die uit zijn eigen punkband werd gezet. Een spel is in ieder geval een manuscript waar ik zelf in geloof, en dat is vrij bijzonder.
Ach, we zingen allemaal de blues, ieder op zijn eigen manier.
Op de vierde dag schiep snavel dit verslag en bezocht ik met mijn snavel-pet een poëzieavond in Breda met een paar geroutineerde voordrachten en hele rare muziek. Niemand zei: “hé, wat een leuke pet”, maar vergeef het hun, want zij weten niet wat ze doen.Snavel. Dit ben ik. Dit zal ik geweest zijn.
🙂
