KIP ZONDER KOP

Snavel is jong.
over de leeftijd
van het gevogelte
zwijgen wij.
een vogelhuis
is tenslotte
geen geboorteregister.
Kamiel heeft
zijn vleugels uitgeslagen.
en ergens
tussen alle veren
een nest gebouwd
voor woorden.
ik kwam aanvliegen
met wat herfst
in mijn gekakel
en parels
om mijn hals.
een oude kip.
legt geen eitjes
wel woorden
die soms
een schaal nodig hebben
om heel te blijven.
ik broed
op wat voorbij is,
het kleine leed
dat zich graag
groter voordoet,
op wat nooit
een naam kreeg
maar wel
een plaats opeiste.
af en toe
komt er iets uit
dat ik zelf
niet herken.
een gedicht
met vreemde poten.
ik laat het lopen.
in dit jonge horst
hoeft niemand
zijn snavel te houden
we zijn vogels
van verschillend
pluimage,
met elk
een eigen
toonhoogte.
ik probeer
niet op andermans
eitjes te staan.
er is al genoeg
gebroken
Kamiel houdt
het nest bijeen.
niet om ons
binnen te houden,
maar om ons
een plek te geven
vanwaar we
kunnen vertrekken.
ik zit soms
aan de rand.
niet om
naar beneden
te kijken.
ik wil weten
hoe ver
het vliegen is.